Işık Tutan Bir El…
İş dünyasına bakıyorum. Herkesin bir unvanı, herkesin pırıl pırıl bir kartviziti var. Odalar geniş, masalar büyük. Ama asıl soru şu: O koltuklarda oturan “insanların kalbi” nerede?
Gregg Thompson’ın “Usta Koç” kitabını okurken şunu düşündüm… Liderlik, birine ne yapacağını söylemek değildir. Liderlik, birinin içindeki o sönmeye yüz tutmuş ışığı bulup, onu yeniden parlatmaktır.
Çünkü Thompson der ki; “En iyi liderlik, her seferinde içten bir diyalogla gerçekleşir.”
Yani… Sadece talimat vermek, sadece hedeflerin peşinde koşmak değildir mesele. Gerçek ustalık; birinin ruhuna nezaketle dokunabilmektir. Ondaki potansiyeli, o bile fark etmeden görüp şefkatle büyütmektir.
Biliyorum, bazen çok yoruluyoruz. Hatalar canımızı sıkıyor, işlerin hızı bizi sertleştiriyor. Kırıyoruz, döküyoruz. Sonra da bakıyoruz ki; ekiplerimiz sessizleşmiş, heyecanlar sönmüş.
Oysa usta koçluk; hata yapana kızmak değil, “Birlikte ne öğrendik?” diyebilmektir. Soru soranı susturmak değil, merakını ödüllendirmektir.
Çünkü günün sonunda insanlar sizin ne kadar bilgili olduğunuzla ilgilenmez. Sizin yanınızda kendilerini nasıl hissettikleriyle ilgilenirler. Eğer güven yoksa, bağ kurulmaz. Bağ kurulmazsa, hiçbir başarı kalıcı olmaz.
Liderlik, bir karakter yolculuğudur. Kendi egonuzu bir kenara bırakıp, bir başkasının yoluna ışık tutabilme sanatıdır. Zordur ama dünyanın en kıymetli işidir.
Hangi makamda olursanız olun… Birinin hayatında “iyi ki vardı” dediği o kişi olmak istiyorsanız; Önce yargılamadan dinlemeyi, Önce değer vermeyi, Önce “insan” kalmayı denemelisiniz.
Unutmayın; hiçbir başarı, bir insanın gönlünü kazanmaktan daha büyük değildir.
Siz sadece yönetiyor musunuz, yoksa bir hayatın dönüşümüne yarenlik mi ediyorsunuz?
Dr. Umut Kısa